Visie

Mijn werk vertrekt vanuit een doorgedreven analyse en bevraging van de definitie en functie van ‘meubelen’. Wat betekenen concepten als ‘kast’, ‘stoel’ of ‘tafel’? Een ‘stoel’ wordt meestal geassocieerd met vier poten, een zitvlak en een rugleuning. Ik wil die evidentie doorbreken en een vormentaal creëren waarbij het zoeken naar een visuele spanning centraal staat. Door middel van subtiele ingrepen wil ik het verwachtingspatroon van de gebruiker/toeschouwer doorbreken. Hoewel mijn ontwerpen steeds functioneel zijn, speelt de waarneming een even belangrijke rol als de functionaliteit. Die spanning tussen het meubel als gebruiksvoorwerp en esthetisch object is een constante in mijn werk.

De waarneming en het spel met perspectief nemen een cruciale plaats in. Afhankelijk van het gezichtspunt wordt de gebruiker/toeschouwer geconfronteerd met een totaal verschillend beeld van eenzelfde object, met een lijnenspel dat vervorming en beweging veroorzaakt. De objecten zijn voortdurend aan verandering onderhevig door de wisselwerking van verschillende factoren: vorm, licht, weerspiegeling, schaduw en kijkpositie. Vanuit de ene hoek kan een meubel perfect stabiel lijken, terwijl het vanuit een andere hoek de indruk geeft elk moment om te kunnen vallen of zich te kunnen verplaatsen. Niets is wat het op het eerste zicht lijkt. De meubelen trachten in zekere zin de wetten van de zwaartekracht te overstijgen. Het spel met contrasten keert steeds terug: licht versus schaduw, stabiliteit versus instabiliteit, herkenning versus vervreemding. Ik streef ernaar perfect uitgebalanceerde objecten te ontwerpen die een dialoog aangaan met de kijker en de ruimte. Objecten die bepaalde lijnen in de ruimte accentueren, haar begrenzen of uitrekken. Ik ben gefascineerd door het dynamische, het veranderlijke, het asymmetrische, zij het met behoud van een zeker evenwicht.

De gebruikte materialen worden steeds gekozen om het beeld van het meubel te versterken. Voor de constructie wordt vaak gebruik gemaakt van hoogtechnische procédés om een nauwkeurig uitgewerkt en uitgebalanceerd resultaat te verkrijgen. Paradoxaal genoeg ontstaat net door dit ingewikkeld productieproces het effect van eenvoud; achter uitgepuurde vlakken en elementen gaan doordachte constructies schuil.

Vision

My work results from a profound analysis and questioning of the definition and function of ‘furniture’. What is the meaning of concepts like ‘cupboard‘, ‘chair’, or ‘table’? Too often we still associate a ‘chair’ with four legs, a seat, and a back. I want to break with the obvious and create a formal language in which the focus is on visual tension. Through subtle interventions I set out to disrupt the expectations of the user/spectator. Although my furniture is always functional, its perception is as important as its functionality. This tension between the practical and aesthetic value of an object is a constant in my work.

Perception and playing with perspective are of vital importance in my work. Depending on the point of view, the user/spectator is confronted with completely different images of a single object, with a line pattern that creates deformation and movement. The objects are subject to constant change because of the interplay of different factors: form, light, reflection, shadow, and point of view. From one angle an object can seem perfectly stable, while from another it gives the impression that it could fall over at any moment or is able to move. Nothing is what it seems. The creations try, in a sense, to transcend the laws of gravity. Playing with contrasts is a recurrent element: light versus shadow, stability versus instability, recognition versus alienation. My aim is to create perfectly balanced objects that establish a dialogue with the viewer and the surrounding space. Objects that emphasize certain lines in space, that delimit or extend it. I am fascinated by dynamism, transformation, and asymmetry, although a certain balance is always preserved.

The materials used are chosen to reinforce the image of the piece of furniture. High-tech methods are often used in construction, in order to obtain an accurate and balanced result. Paradoxically, it is precisely this complex production process that creates the effect of simplicity: stripped-down surfaces and elements hide carefully thought-out constructions.